Mijn humeur is beneden alle peil. Flink in het zweet gerend en opgejaagd door de paniekerige rit, ben ik toch fier als ik net voor het belsignaal met mijn twee voeten in de wagon sta. En nu een conducteur zoeken, want voor de aankoop van een biljet was er geen tijd. Verplicht om minstens 6 wagons te doorkruisen, vind ik uiteindelijk in het laatste voertuig een dozijn conducteurs, languit achteroverleunend in de zetels van eerste klasse. In de allerlaatste cabine zit een conductrice die druk bezig lijkt te zijn met haar papieren, of misschien uitgesloten door haar mannelijke collega’s.
