Mijn humeur is beneden alle peil. Flink in het zweet gerend en opgejaagd door de paniekerige rit, ben ik toch fier als ik net voor het belsignaal met mijn twee voeten in de wagon sta. En nu een conducteur zoeken, want voor de aankoop van een biljet was er geen tijd. Verplicht om minstens 6 wagons te doorkruisen, vind ik uiteindelijk in het laatste voertuig een dozijn conducteurs, languit achteroverleunend in de zetels van eerste klasse. In de allerlaatste cabine zit een conductrice die druk bezig lijkt te zijn met haar papieren, of misschien uitgesloten door haar mannelijke collega’s.
Vriendelijk biecht ik haar mijn late aankomst op en vraag haar alsnog een biljet aan te schaffen. De vrouw bekijkt me echter met een scheef oog en maakt me onmiddellijk duidelijk dat een plotse aanpassing van de regelgeving me verplicht een supplement te betalen van €50. Ik die op dat moment mijn kennis van het Italiaans totaal onderschat en zonder twijfel haar verkeerd moet begrepen hebben, schrik mij een hoedje toen ze plots zeer ijverig mij een rekening opmaakt van een zwaar overdreven €57. Ik doe nog een poging om haar uit te leggen dat het niet rechtvaardig zou zijn mijn oprechtheid zo af te straffen, maar ik heb blijkbaar geen andere keuze dan te betalen. “Maar zit u maar gerust in eerste klasse voor deze ene keer”. Voor die prijs mocht ze me gerust een fles champagne serveren, inclusief voetmassage. Uitgevoerd door één van haar mannelijke treincollega’s weliswaar, die hadden blijkbaar toch niks te doen.
Vriendelijk biecht ik haar mijn late aankomst op en vraag haar alsnog een biljet aan te schaffen. De vrouw bekijkt me echter met een scheef oog en maakt me onmiddellijk duidelijk dat een plotse aanpassing van de regelgeving me verplicht een supplement te betalen van €50. Ik die op dat moment mijn kennis van het Italiaans totaal onderschat en zonder twijfel haar verkeerd moet begrepen hebben, schrik mij een hoedje toen ze plots zeer ijverig mij een rekening opmaakt van een zwaar overdreven €57. Ik doe nog een poging om haar uit te leggen dat het niet rechtvaardig zou zijn mijn oprechtheid zo af te straffen, maar ik heb blijkbaar geen andere keuze dan te betalen. “Maar zit u maar gerust in eerste klasse voor deze ene keer”. Voor die prijs mocht ze me gerust een fles champagne serveren, inclusief voetmassage. Uitgevoerd door één van haar mannelijke treincollega’s weliswaar, die hadden blijkbaar toch niks te doen.
Pretty freakshow, please
Ronduit gefrustreerd kom ik aan in “Metropolitaan Milaan” en baan mij een weg tussen de mooie massa richting Corso Matteotti. Milaan die voor de rest weinig indruk op me maakt, slaagt er wel in zijn reputatie van oneindige luxe en decadentie waar te maken. Mijn ogen krijgen maar niet genoeg van de voorbijsnellende ferrari’s, modeboutiques en voorbijgangers die net uit een Cosmopolitan te lijken gewandeld zijn. Hoewel ik hier niet thuishoor, ben ik hier wel aan het juiste adres wanneer de welbekende geur mij naar mijn bestemming lokt.
Twee weken voordien kreeg ik een uitnodiging van Abercrombie om een informatiesessie bij te wonen i.v.m. een managementfunctie binnen het bedrijf. Nogmaals niets voor mij, maar de aanbieding alleen al leek me interessant om een kijkje te nemen achter de schermen van deze pretty freakshow. En wie weet vind ik wel een part-time bezigheid om tijdelijk mee te draaien in deze Amerikaanse modegekte.
Twee weken voordien kreeg ik een uitnodiging van Abercrombie om een informatiesessie bij te wonen i.v.m. een managementfunctie binnen het bedrijf. Nogmaals niets voor mij, maar de aanbieding alleen al leek me interessant om een kijkje te nemen achter de schermen van deze pretty freakshow. En wie weet vind ik wel een part-time bezigheid om tijdelijk mee te draaien in deze Amerikaanse modegekte.
Hi guys, what’s going on?
De andere uitgenodigden blijken slechts met 6 te zijn, elk van hen Italiaans, knap en er zich ook van bewust, en met een vers management diploma op zak. Niet veel later worden we binnengeleid nadat de security onze tassen binnenstebuiten heeft geplooid. De wondere wereld in de winkel van Abercrombie steekt scherp af tegenover wat zich achter het gordijn afspeelt. De vriendelijke “Hi guys, what’s going on?”- begroeting wordt vervangen door een norse “What the hell are you doing here?” – blik van de mooie snoetjes die zich transformeren in donderwolken.
Op de zoveelste verdieping, de elfde gang naar rechts worden we dan weer met open armen ontvangen door het Engelssprekend managementpersoneel. De informatiesessie wordt geleid door een Amerikaan die zijn assistente eerst foto’s laat maken van elk van ons. Aan de hand van een diavoorstelling schudt hij losjes de filosofie en strategie van Abercrombie uit zijn mouw. Mijn medesollicanten kwijlen zienderogen bij de American Crombie dream en bestoken de kerel in hun beste (slechtste?) Engels met weetjes over het bedrijf, alsof ze hem zelf nog iets konden bijbrengen. Ik stel me ernstig vragen wanneer hij ons uitlegt dat diversiteit en gelijkheid op de werkvloer een belangrijk punt is in de politiek van Abercrombie & Fitch. Toch vreemd dat die zich vertaalt in een bepaald schoonheidsideaal waar elke werknemer toevallig aan beantwoordt? Of misschien zal het aan mij liggen.
Op de zoveelste verdieping, de elfde gang naar rechts worden we dan weer met open armen ontvangen door het Engelssprekend managementpersoneel. De informatiesessie wordt geleid door een Amerikaan die zijn assistente eerst foto’s laat maken van elk van ons. Aan de hand van een diavoorstelling schudt hij losjes de filosofie en strategie van Abercrombie uit zijn mouw. Mijn medesollicanten kwijlen zienderogen bij de American Crombie dream en bestoken de kerel in hun beste (slechtste?) Engels met weetjes over het bedrijf, alsof ze hem zelf nog iets konden bijbrengen. Ik stel me ernstig vragen wanneer hij ons uitlegt dat diversiteit en gelijkheid op de werkvloer een belangrijk punt is in de politiek van Abercrombie & Fitch. Toch vreemd dat die zich vertaalt in een bepaald schoonheidsideaal waar elke werknemer toevallig aan beantwoordt? Of misschien zal het aan mij liggen.
De information session wordt afgesloten. Ik bedankt het personeel voor de ontvangst en vertrek richting station. Met een lege portefeuille weliswaar, maar ik voel me oprecht verrijkt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten