Vijgen na Pasen

Pasen lijkt samen met Onze Lieve Vrouwe Kerk zijn beste tijd gekend te hebben. Het doet me denken aan een zorgeloze tijd uit het lager onderwijs, waar we noodgedwongen elk jaar hetzelfde verhaal over uw beste vriend Jezus Christus vanbuiten leerden, om na een veertig dagen vasten (die toen al lang voorbijgestreefd leken te zijn) en enkele sobere maaltijden uiteindelijk dol-fijn de paasvakantie inhuppelden.

Een zoete zonde

Niettegenstaand is de heilige feestgeest niet helemaal in rook opgegaan. In de volkse dorpjes in Noord-Italië blijft Pasen een hartverwarmend, religieus feest te zijn die zonder blikken of blozen zich even belangrijk acht als zijn broeder Kerstmis. Na een zekere onthouding van vlees en zoetigheden, wordt het paasmaal rijkelijk gevuld met verschillende gangen van lokale specialiteiten waarna vooral het dessert de hoofdrol lijkt de spelen. (Voor mij een ware nachtmerrie, geen fan zijnde van het nagerecht, en al helemaal volgepropt met de voorgaande overheerlijkheden.)

Stel je een ontspannende, religieus gekleurde achtergrond voor waar ook Hoogheid de Paus via het televisiescherm immer aanwezig is. Vooral de bejaarde generatie aan tafel mist geen woord van zijn zegen. Ik daarentegen probeer mijn (Belgische) gewoonte om een misplaatste opmerking of mop uit te spreken over Zijne Heiligheid Zelve achterwege te laten, wat moeilijker blijkt te zijn dan ik dacht.

Toen de patriarch aan het hoofd van de tafel mij het woord gaf om het gezelschap te informeren over ons Belgisch koningshuis, ontketende ik ongewild een interessant, doch schokerend antidemocratisch discours (gevoerd door de pater familias himself) over “die goeie ouwe tijd” toen Il Duce nog de lakens uitdeelde. En nogmaals slikte ik enkele misplaatste opmerkingen in.

Land van melk en honing

Een oneindige namiddag wordt afgesloten met de luchtige nostalgie van een reuze Kinder-ei (inclusief verrassing binnenin: “Proficiat! Bij het volgend bezoek aan uw dichtstbijzijnde supermarkt ontvangt u een gratis fles wijn!”). De donkere onderwerpen worden na enkele Limoncino’s weggelachen en na mijn ritje op de vespa lijk ik mijn overpeinzingen al vergeten te zijn. Is la bella Italia echt een land van tegenstrijdigheden?