Het is telkens toch een beetje op reis gaan. Mijn stek aan het noordzeestrand verlaten om met veel te veel treinen, vertragingen en valiezen in het exotische Etterbeek aan te komen. Exotisch slaat zeker niet op het weer, moet je weten. De temperaturen en eeuwige buienwissels blijven je je eraan herinneren dat dit nog steeds Belgische bodem is.
Eerlijk gezegd, het heeft me altijd wel een beetje afgeschrikt, die multiculturaliteit. Ik ben nu eenmaal altijd gewoon geweest aan die norse, Vlaamse gezichten, die vertrouwde onverschilligheid wanneer je bij de bakker een praatje probeert te slaan. Maar niet in Brussel. Jawel, elke week heb ik de privilege eventjes naar het 'buitenland' te ontsnappen en mee te draaien in die kleurrijke cultuurkroes à la Bruxelloise.
Eerlijk gezegd, het heeft me altijd wel een beetje afgeschrikt, die multiculturaliteit. Ik ben nu eenmaal altijd gewoon geweest aan die norse, Vlaamse gezichten, die vertrouwde onverschilligheid wanneer je bij de bakker een praatje probeert te slaan. Maar niet in Brussel. Jawel, elke week heb ik de privilege eventjes naar het 'buitenland' te ontsnappen en mee te draaien in die kleurrijke cultuurkroes à la Bruxelloise.
Maar gauw besefte ik hoe snel je je thuis voelt in die wereld van diversiteit. Dat werd duidelijk na de verwelkoming van de internationale crew in mijn flat waar zowel Rusland, Mexico, Italië en China vertegenwoordigd zijn (sta me toe ook Limburg te vermelden, wat voor een Westvlaming ook een ver-van-mijn-bed-show blijft).
De echte multiculturaliteit proef je als je naar de winkel moet. Ik vroeg voor het eerst een ‘petit gris coupé’ aan de Marrokaanse bakker, en kreeg er al gratis en voor niets wat culturele en geografische info bij over zijn thuisland. Toen ik hem vertelde dat ik al wat Marrokaanse bodems had verkend, leek hij niet meer te stoppen in het nostalgisch discours over zijn vaderland. Hij was net begonnen de lange geschiedenis van de Berbers en de Arabieren uiteen te zetten, wanneer twee kleurrijke big momma's hem erop wezen dat ze na tien minuten wachten wel eens aan de beurt wilden komen. No offence, ik mocht gerust blijven, maar ik bedankte vriendelijk en zei dat het voor een volgende keer zou zijn.
De echte multiculturaliteit proef je als je naar de winkel moet. Ik vroeg voor het eerst een ‘petit gris coupé’ aan de Marrokaanse bakker, en kreeg er al gratis en voor niets wat culturele en geografische info bij over zijn thuisland. Toen ik hem vertelde dat ik al wat Marrokaanse bodems had verkend, leek hij niet meer te stoppen in het nostalgisch discours over zijn vaderland. Hij was net begonnen de lange geschiedenis van de Berbers en de Arabieren uiteen te zetten, wanneer twee kleurrijke big momma's hem erop wezen dat ze na tien minuten wachten wel eens aan de beurt wilden komen. No offence, ik mocht gerust blijven, maar ik bedankte vriendelijk en zei dat het voor een volgende keer zou zijn.
Ik liep voorbij een eenzaam bankje net naast het drukste zespunt van Etterbeek. Een elegante bejaarde man prevelde gebeden met een tasbih (gebedssnoertje) in de hand. De tientallen auto's raasden claxonerend voorbij, hoewel dat zijn concentratie niet leek te deren. Bij bouchérie Himi was het tot buiten aanschuiven wanneer ik mij een potje américain préparé wilde aanschaffen voor het avondeten. Wel halal natuurlijk, dat proef je zo!
En lachen was het toen ik bij de boekhandel wat leesvoer ging kopen. Ik legde mijn krant op de toonbank die net die dag een gigantische bebloede Khadaffi op de voorpagina had gezet. Een behoorlijk overdreven keuze die mijn zin naar die boterham met américain vlug deed wegebben. De eigenares mevrouw Wong (ver zal ik er niet naast zitten) zag er de humor wel van in en giechelde met kleine pretoogjes: ”Pauvre Khadaffi! Ils l’ont tué, oui oui, ils l’ont tué!”. Ik grinnikte nerveus. Die galgenhumor uit China ging mij misschien nog net het petje te boven. Vlug terug naar mijn kot waar mijn Italiaanse amore op mij zit te wachten.
En lachen was het toen ik bij de boekhandel wat leesvoer ging kopen. Ik legde mijn krant op de toonbank die net die dag een gigantische bebloede Khadaffi op de voorpagina had gezet. Een behoorlijk overdreven keuze die mijn zin naar die boterham met américain vlug deed wegebben. De eigenares mevrouw Wong (ver zal ik er niet naast zitten) zag er de humor wel van in en giechelde met kleine pretoogjes: ”Pauvre Khadaffi! Ils l’ont tué, oui oui, ils l’ont tué!”. Ik grinnikte nerveus. Die galgenhumor uit China ging mij misschien nog net het petje te boven. Vlug terug naar mijn kot waar mijn Italiaanse amore op mij zit te wachten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten