Taalbon

Nieuws op het lokaalste niveau veroorzaakt soms nationale verontwaardiging uit alle hoeken van het land. Zeker als het over taalkwesties gaat. U las in de krant dat een leerkracht uit een Nederlandstalige school in Jette een kind bestrafte omdat hij tijdens de speeltijd Frans sprak. Op het eerste gezicht een wrede en niet zo ethische sanctie, hoewel we niet mogen vergeten dat de pers soms graag verhalen uit de context haalt. Het kind werd immers niet met stokslagen of met bladzijden straf op zijn plaats gezet, maar kreeg wel een ‘taalbon’ voorgeschoteld. Eigenlijk een speelse benaming voor ‘straf’ waarmee de leerling na drie berispingen een aflevering van Ketnet op zijn bord krijgt. Zo genadeloos nu ook weer niet dus.

Het taalverbod bewijst het kind alleen maar dat hij zich kan verbranden bij het spreken van de verkeerde taal.

 

De directie heeft met dit taalbeleid ongetwijfeld alleen maar goede en educatieve bedoelingen. Het is een pluspunt om tweetalig te zijn in België. Meertaligheid wordt ook steeds meer een noodzaak om kansen te krijgen in onze globale samenleving. Je bent in staat met meer mensen te communiceren en ze dus beter te begrijpen. Vele vooroordelen worden zo van de kaart geveegd waardoor taal- en landsgrenzen relatief worden en vervagen. Kortom, meertaligheid verlaagt vele drempels en brengt mensen dichterbij.

We snappen dus allemaal de positieve doelstellingen van deze strenge taalregels. Alleen begrijpt het kind de achterliggende filosofie van deze taalregels nog niet. Probeer het zelf eens te bekijken door de ogen van een 8-jarige. Hoe leuk die ‘taalbon’ ook mag klinken, het komt er uiteindelijk toch op neer dat je het thuis weer mag gaan uitleggen. Ook al snap je eigenlijk niet zo goed waarom je tijdens een vrij moment niet de taal mocht spreken waarin je bent opgevoed.

Het taalverbod bewijst het kind alleen maar dat hij zich kan verbranden bij het spreken van de verkeerde taal. Vreemd dat het hoofddoel van dit beleid, zijnde het motiveren van meertaligheid, plots niet meer in dit plaatje past. Al dan niet onbewust creëert de school een vijandige houding ten opzichte van de ene taal, die onmogelijk zou kunnen samengaan met een andere. Gevaarlijke mentaliteit gezien de licht ontvlambare taalgevoeligheid in België.

Anderstalig onderwijs heeft een meerwaarde. Het is een verrijking om een nieuwe taal te leren op school. De bedoeling is echter niet om van taal te veranderen, of laat staan de indruk te wekken dat de ene taal beter of nuttiger zou zijn dan de andere. Daarom is het zeer belangrijk dat er voor jonge kinderen voorzichtig omgesprongen wordt met het bestraffen en beschuldigen van verkeerd taalgebruik. Regels zijn nodig in een leeromgeving, en iedereen moet in de les op zijn fouten gewezen worden om eruit te kunnen leren.  Weliswaar met een portie flexibiliteit en wat schouderklopjes. De sociale drempels in Brussel zijn al hoog genoeg.